دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

آن کیست که با چنان شکوه و جلوه‌ای از راه می‌رسد که گویی لشکری از دل‌ها را با خود همراه کرده است؟ ظاهرِ او چون درویشی ساده و بی‌ادعاست، اما در حقیقت، او فرمانروای مطلق و سلطانِ قلبِ من است.

آرزو دارم شبی طولانی و بی‌پایان داشته باشم که هرگز به صبح نرسد تا بتوانم در آن خلوت، تمامِ دردهای درونم را با محبوب بازگو کنم. در آن خلوت، من سخن می‌گویم و او با لبخند می‌شنود؛ تنها من هستم و او، فارغ از هیاهوی جهان.

از خیالِ حضورِ او چنان سرمست شده‌ام که گویی با او هستم، اما در واقعیت او از من بی‌خبر است. پروردگارا، این چه خیال‌پردازیِ عجیبی است که در عالمِ ذهن، من در کنارِ اویم، ولی در عالمِ واقع، او از من دور است؟

نورِ ماه در شب چقدر دلنشین و رویایی می‌بود اگر محبوب حضور داشت و ما در خلوت بودیم؛ آن‌چنان‌که لب بر لب و چهره بر چهره، در یگانگیِ کامل با هم غرق می‌شدیم.

مردم مرا ملامت می‌کنند، اما خودشان هم می‌دانند که این دیوانگی و شوریدگیِ من دلنشین است. چرا نباید دیوانه باشم، در حالی که ماهِ تابانِ من (محبوب) حضور دارد و اوست که مرا چنین شیدا و سرگشته کرده است؟

داستانِ عشقِ ما را بنگر که چه شکلِ عجیبی دارد؛ گویی ما همان خسرو و شیرینِ دوران هستیم. من همچون سرآغاز و دیباچه‌ی کتابِ دل‌ها هستم و او چون آینه‌ای که جان‌های حقیقت‌جو، حقیقتِ خویش را در او می‌بینند.