دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

اگر کسی از تو پرسید که شیرینیِ نبات چگونه است، لب‌هایت را بگشا تا با دیدنِ آن متوجه شود. و اگر پرسید آبِ حیات و زندگی‌بخش چیست، برخیز و نزدِ من بیا تا با دیدنِ تو پاسخ را دریابد.

هر کس از تو بپرسد که چگونه دل‌ها را می‌ربایی و شیفته‌یِ خود می‌کنی، به او نشان بده که چگونه ناگهان و مست از کویِ ما می‌گذری و به سراغمان می‌آیی.

اگر کسی از تو پرسید که جان و روح چگونه درونِ تن قرار می‌گیرد، لحظه‌ای نزدِ من بنشین تا با حضورِ نزدیکِ تو، این پیوندِ جان و تن را به عینه ببیند و درک کند.

هر کس از تو بپرسد که گل چگونه می‌خندد، غنچه‌یِ لبانِ شیرین و زیبایِ خود را باز کن تا تفاوتِ میانِ خنده‌یِ تو و شکفتنِ گل را نشان دهی.