دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این بیت سرشار از حس غرورِ عاشقانه و تمایزِ عمیق میانِ رنجِ والایِ انسانی و پدیده‌های طبیعی است. شاعر با لحنی خطاب‌آمیز و جسورانه، ابر نیسانی را که نمادِ بخشندگی و باران‌زایی است، به مبارزه می‌طلبد.

مضمونِ محوری این بیت، برتریِ اشکِ عاشق بر بارانِ بهاری است؛ از دیدگاه شاعر، اشکی که از سرِ عشق و ارادت در چشمِ عاشق حلقه زده، بسیار ارزشمندتر و فزون‌تر از قطراتِ بارانی است که ابر به زمین می‌بخشد.