دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

اگرچه اخلاق تند و حساسِ تو باعثِ سوختن و ویرانیِ جانِ من شده است، اما این دلِ ضعیف و ناتوان من هنوز هم با میل و اشتیاقِ تمام به سمتِ تو کشیده می‌شود.

غمِ عشقِ تو چنان در شهر پیچیده که هیچ‌کس نمی‌تواند آرام بخوابد؛ چرا که فریادهای شبانه‌ی من از دوریِ تو، سکوتِ شهر را در هم می‌شکند و به گوش همگان می‌رسد.

چه عمرِ خود را همچون توشه‌ای برای راهِ تو صرف کنم و چه جانم را بدون هیچ منتی فدای تو کنم و گردِ وجودت بگردم، در هر صورت من بنده‌ی تو هستم.

ای باد صبا! گرد و غبارِ وجودِ مرا از دامنِ محبوب دور نکن؛ زیرا من در راهِ رسیدن به او چنان سوخته و فرسوده شده‌ام که استخوان‌هایم به خاک تبدیل گشته و اکنون در دامنِ او جای گرفته است.