دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این اثر در فضای تغزلی و عاشقانه، به توصیف لحظاتی از خلوتِ عاشق با معشوق می‌پردازد که در آن، شاعر از سرِ نیاز و اشتیاقِ قلبی، به درگاهِ معشوق روی آورده است. مفهومِ محوری، نمایشِ فروتنیِ عمیق و پیوندِ روحانیِ عاشق با آستانِ معشوق است که با ظرافتی شاعرانه به تصویر کشیده شده است.

شاعر در این کلام، بر ارزشِ معنویِ نشانی که از آستانِ یار بر چهره دارد (غبارِ آستان)، تاکید می‌ورزد و از اشک‌های خود می‌خواهد که این یادگارِ ارزشمند را از میان نبرند.