دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

ای جانِ من، دست‌کم گاهی از احوالِ کسانی که دل خود را به تو سپرده‌اند و بی‌دل گشته‌اند، جویا شو؛ و اگر چنان است که من لیاقتِ رفتارِ منصفانه را ندارم، پس با هر شیوه‌ای که می‌خواهی -حتی با ظلم و بی‌عدالتی- توجهی به من داشته باش.

تو اکنون در اوجِ زیبایی و جوانی هستی و سرشار از شادی و طراوت در سر داری؛ به پاسِ شکرگزاریِ این نعمت‌ها، یک‌بار هم که شده به احوالِ پریشان و ناشادِ من نگاهی بینداز.

شب‌ها تنهایی و رنجِ دوری از تو، تنها هم‌نشینانِ من هستند؛ اگر برایت مقدور است، از حالِ این فراموش‌شدگانِ در بند، یادی کن.