دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

سبزه‌زار، گل‌ها و صحرا همچنان به همان شکلِ گذشته باقی هستند و باغ و سایه‌سارِ آن نیز تغییری نکرده‌اند؛ گویی زمان در برابرِ این صحنه‌ها متوقف شده است.

در اطرافِ این چمن، زیبارویانِ بسیاری وجود دارند، اما در دلِ من، تنها همان یک معشوقِ یگانه جای دارد و جایگاهِ او با هیچ‌کسِ دیگری پر نمی‌شود.

هر کس به دنبالِ گشت‌وگذار در چمن‌زار است، اما من تنها بر درِ خانه‌یِ محبوب نشسته‌ام؛ برایِ من، باغِ واقعی همان آستانه‌یِ درِ یار است و تماشایِ او برایم کافی است.

هر کس به دنبالِ گشت‌وگذار در چمن‌زار است، اما من تنها بر درِ خانه‌یِ محبوب نشسته‌ام؛ برایِ من، باغِ واقعی همان آستانه‌یِ درِ یار است و تماشایِ او برایم کافی است.

نام و نشانی از دل و جانِ من باقی نمانده و در راهِ عشق فدا شده‌ام، با این وجود، عشقِ تو و تمنایِ دیدارِ تو همچنان در من زنده و ثابت است.

نام و نشانی از دل و جانِ من باقی نمانده و در راهِ عشق فدا شده‌ام، با این وجود، عشقِ تو و تمنایِ دیدارِ تو همچنان در من زنده و ثابت است.

سیلِ اشک‌هایِ من از پهنه‌یِ دریا نیز گذشته و بسیار فراتر رفته است، اما با این وجود، حرارت و سوزشِ دلِ شیدایِ من همچنان بی‌تغییر باقی مانده است.

قهر و بی‌مهریِ تو در نظرِ من، خود عینِ لطف و عنایت است؛ چرا که در مسیرِ عاشقی، خار و خرما (رنج و لذت) با هم پیوند خورده‌اند و جدایی‌ناپذیرند.

چگونه می‌توان میانِ دو لبِ تو تفاوت قائل شد؟ چرا که هر دو چون خضر و مسیحا، بخشنده‌یِ حیاتِ جاودان و شفا‌بخش هستند.

از جانبِ تو بلا و رنج می‌رسد و از دلِ خسرو (عاشق) تنها رضایت؛ زیرا از تو جز این انتظار نمی‌رود و از ما نیز جز تسلیم و رضا بر نمی‌آید.