دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

شب‌های من به خاطر دوری از تو که همچون ماهِ تابان در آسمانِ زندگی‌ام هستی، تیره و تار شده است؛ نمی‌دانم کجا باید تو را بیابم. در این شبِ طولانیِ جدایی، شاید تنها راهِ یافتنِ تو، درخواست و تضرع به درگاهِ خداوند باشد.

تو آن گلِ معمولی نیستی که باد خبرت را به هر سو ببرد و هر کسی بتواند به تو دسترسی داشته باشد. این که من به دنبال تو می‌گردم، به خاطر طلبِ جان و زندگیِ خویش است، زیرا تو برای من به منزله‌ی حیات هستی.

از روی درماندگی، از درختِ سرو (به نشانه بلندبالایی تو) سراغت را می‌گیرم و از باد درباره‌ات پرس‌وجو می‌کنم؛ حال آنکه تو در عمقِ جان و دیدگانِ من حضور داری. با این همه، چرا باید از دیگران نشانِ تو را بجویم؟

تو در جان و دل و چشمانِ من، کاملاً پنهان و مستتر هستی؛ پس وقتی تو را در ظاهر نمی‌بینم، باید به جست‌وجوی تو در کدامین جا بپردازم؟ (در واقع، حضورِ تو آن‌قدر درونی است که چشمِ ظاهر قادر به دیدن آن نیست).

هنگامی که از آهِ دردمندان (از جمله خودِ من)، بلایی به سوی تو روانه می‌شود، من همچون سپری در میان قرار می‌گیرم و همراه با آن بلا، تو را در آغوش می‌گیرم و می‌جویم تا آسیبی به تو نرسد.

خسرو که خودِ واقعی‌اش را گم کرده است، شاید در آستانه‌ی درِ خانه‌ی تو بتواند آن را بیابد؛ مگر من چه جایگاهی دارم که توفیق یابم در خاکِ زیرِ پایت به دنبالِ تو بگردم؟