دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

ای دوست، شراب صاف و بی‌غش به ما تعارف مکن؛ چرا که ما از زمره «دردکشان» (عاشقانِ صبور و بی‌تکلف) هستیم. ما در ظاهر و باطن چنان غرق در رندی هستیم که نمی‌توان ما را با رندانِ معمولی و تازه‌کار مقایسه کرد.

اگرچه در کیسه و جیبمان حتی به اندازه یک پولِ خرد (پشیز) ثروت نداریم، اما به شأن و منزلتِ والای ما بنگر که به اندازه پادشاهی چون جمشید، صاحبِ جاه و جلالِ معنوی هستیم.

آن ساقیِ تازه‌کار و جوان کجاست؟ تا او را چنان بر دیده و جایگاهِ چشمانِ خود بنشانیم که گویی ابروانش زینتی بر چشمانِ ماست.

ای ساقیِ خون‌ریز و فتان، شرابِ بیشتری به ما بده؛ چرا که می‌خواهیم از لب‌های تو شراب بنوشیم و دوباره آن را از میانِ مژه‌های خود بر چهره و جهان برافشانیم.