دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

حتی اگر آوازِ زهره (که در اساطیرِ کهن، نوازنده‌یِ آسمانی است) را بشنوم، هیچ‌کدام برایم به اندازه‌یِ شنیدنِ صدایِ آن معشوقِ محبوب و دلخواه، دل‌انگیز و خوشایند نیست.

بی‌خوابی و هجران مرا از پای درآورده است، با این حال مدام از خود می‌پرسم که چرا هر شب با اشتیاق می‌نشینم و به حکایت‌ها و داستان‌هایی که درباره‌یِ آن ماهِ زیبا (معشوق) می‌گویند، گوش می‌سپارم.

صدایِ سازِ ارغنون برایم آن‌قدر لذت‌بخش و شورانگیز نیست که شنیدنِ ناگهانیِ صدایِ پایِ اسبِ تو هنگامِ آمدنت، مرا به وجد می‌آورد.

وقتی نسیمِ صبحگاهی عطرِ خوشِ تو را برایم می‌آورد، دلم از شدتِ اشتیاق و اندوهِ دوری، همچون گلبرگ‌هایِ گل که در باد پرپر می‌شوند، تکه‌تکه می‌شود و خون می‌چکاند.

وقتی صدایِ ناله‌ها و آهِ دیگر عاشقان را درباره‌یِ تو می‌شنوم، از شدتِ غیرت و مهر، وجودِ خود را همچون «اسپند» بر آتشِ حسادت و عشق می‌سوزانم تا چشمِ بد از تو دور باشد و هیچ گزندی به تو نرسد.