دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

حتی اگر زیباترین نغمه‌ها و موسیقی‌های آسمانی (که به زهره نسبت داده می‌شود) را بشنوم، هیچ‌کدام برایم به اندازه شنیدن سخنی از آن یارِ محبوب و دلخواه لذت‌بخش نیست.

بی‌خوابی ناشی از هجران مرا از پای درآورده است، اما با این وجود، ترجیح می‌دهم که هر شب بیدار بمانم و داستان‌ها و افسانه‌هایی درباره آن یار ماه‌رو بشنوم.

نوای موسیقی ارغنون برای من هیچ لذتی ندارد، آن‌چنان‌که شنیدنِ ناگهانیِ صدای پای اسب تو در هنگام آمدنت، قلبم را به تپش می‌اندازد و مرا سرمست می‌کند.

زمانی که بوی خوش تو را در باد سحرگاهی حس می‌کنم، دلم چنان از شدت شوق و رنج، پاره‌پاره می‌شود و خون می‌چکد که گویی گلبرگ‌های گل در باغ فرو می‌ریزند.

هرگاه از عاشقانِ دیگر که بر درِ خانه‌ات ایستاده‌اند آه و فغانی بشنوم، دلم می‌خواهد خودم را چون دانه سپند در آتشِ غیرت و عشق بسوزانم تا تو از هرگونه گزند و چشم‌زخمی در امان بمانی.