دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

نه توانایی قدم برداشتن برای دور شدن از حریم تو را دارم و نه جرئت آن را دارم که به گیسوانت دست یابم؛ گویی در کمند تو کاملاً زمین‌گیر شده‌ام.

اگر بخواهم جز وفاداری به تو کار دیگری انجام دهم، لذت بردن از ستم و آزاری که تو بر من روا می‌داری بر من حرام باد؛ چرا که رنج کشیدن برای تو را نیز نوعی افتخار می‌دانم.

در حالی که چشمان تو در خوابی ناز و آرام است، من با دریایی از درد و سخن‌های ناگفته تنها مانده‌ام. شب سپری شد و روز آمد، پس بهتر است کلامم را کوتاه کنم و خاموش بمانم.