دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

تو مانند درخت سرو، بلندقامت و زیبا هستی و من تو را از میانِ گلستانِ دلم، انتخاب کرده‌ام؛ تو سرچشمه‌ی دردهای منی، اما با این وجود، تو را تنها درمانِ جانِ خویش می‌دانم.

نخست با هزاران زاری و التماس، جانم را پیشکشِ تو کردم و حالا که این هدیه پذیرفته شده، تو را با نهایتِ عزت و احترام به مهمانیِ دلم دعوت می‌کنم.

اگرچه روح و جانم از جانبِ تو بی‌مهری‌ها و جفاهای بسیاری دیده است، اما با همه‌ی این درد و رنج‌ها، همچنان تو را محبوبِ جان و آرامشِ دلِ خود می‌نامم.

هر لحظه در درونم جنگ و جدالی برقرار است؛ دلم می‌گوید تو متعلق به منی و من می‌خواهم بگویم که تو متعلق به خودت هستی و من بنده‌ی توام.

آن‌قدر در نزدِ تو بی‌ارزش هستم که حتی ارزشِ کشته شدن توسطِ تو را هم ندارم؛ با این حال، اگر تنها اجازه دهی که خود را فدایت کنم، آن را افتخاری بزرگ می‌دانم.