دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

اگر قرار نباشد قد و بالای رعنای تو را همچون سروی در چشمانم جای دهم و تماشایت کنم، پس جاری شدنِ این اشک‌های سیل‌آسا از دیدگانم چه فایده‌ای دارد؟

من با پرسه زدن در کوی تو، آگاهانه خود را به بدنامیِ همیشگی دچار کردم؛ و حالا معتقدم از هر کاری در زندگی‌ام جز این عاشقیِ رسواکننده انجام داده‌ام، پشیمانم.

جانم فدای آن لحظه‌ی شیرین شود که پس از چند بوسه، من تقاضای بوسه‌ای دیگر می‌کنم و تو با ناز و دلبری می‌گویی که نمی‌توانم؛ این لحظات برایم از جان عزیزترند.

هرگاه می‌خواهم از غم دلم برایت بگویم، تو خود را به خواب می‌زنی و بی‌اعتنایی می‌کنی؛ ای عزیز، این ناله‌های من از درد حقیقیِ قلبم است، نه افسانه‌ای که برای سرگرمی بخوانی.

ای کسی که ادعای همراهی و محرمی داری، وقتی ناتوانی در دوختنِ زخم‌های دلم را داری، پس چرا بیهوده و برای خودنمایی، رشته و نخ خود را صرفِ دوختنِ چاک گریبانِ من می‌کنی؟

تا کی باید میانِ عشق به این معشوقِ بت‌صفت و ترس از نابودیِ جانم در کشمکش باشم؟ ای خسرو، این نغمه‌ها را در غزل‌هایت بازگو کن تا من با شنیدنشان، از قیدِ این دغدغه‌ها رها شوم و به وجد آیم.