دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

تا زمانی که گیسوان یار آراسته و آرام بود، دل من نیز در آرامش و سر جایش بود؛ اما به محض اینکه گیسوان او پریشان شد، دل من نیز اختیارش را از دست داد و مانند برگ در باد به هر سو کشیده شد.

با خود هزار بار عهد و پیمان بستم که دیگر به چهره‌ی دلربای او نگاه نکنم، اما به محض اینکه او در برابر دیدگانم ظاهر شد، توان و اراده‌ام سست شد و دل تاب ایستادگی نیاورد.

تمام دوران زندگی‌ام را در اندوهِ دلبستگی به جوانان گذراندم و هرگز از آنان بهره‌ای نبردم و دلم از معاشرت با آنان شادمان نشد.

اگر دل تو در این روزگار پر از محنتِ عاشقانِ دل‌سوخته، به خوشی و بی‌خیالی می‌گذرد، پس آرزو می‌کنم که دل من نیز تا ابد روی خوشی و شادمانی را نبیند.