دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

من آن معشوق زیبا و دلبر را که بسیار طناز و عشوه‎گر است به خوبی می‌شناسم؛ من با آن چهره‌ی شوخ و شنگی که به سازگاری و وفاداری معروف نیست، آشنا هستم.

شما تا می‌توانید در او بنگرید و از دیدنش لذت ببرید، اما بدانید که من او را بهتر از شما می‌شناسم؛ من می‌دانم که او بی‌پرواست و جان و سر خود را در راه عشق به بازی می‌گیرد.

من از ترسِ نگاهِ نافذِ چشمانِ او، به سویش نگاه نمی‌کنم؛ زیرا می‌دانم که آن دو چشم (چون سخن‌چینان) اسرار را فاش می‌کنند و مایه دردسر می‌شوند.

در تاریکیِ تنهایی‌ام، با ناسزایِ مستیِ او، جانم تازه شد؛ ای معشوق، آن تو بودی که با من سخن گفتی و من صدایِ یگانه و لحنِ خاصِ تو را به خوبی می‌شناسم.

اگر می‌خواهی از لذت و ذوقِ اشعارِ من (خسرو) آگاه شوی، از خودِ من بپرس؛ چرا که منِ شاعر، راه و رسمِ سرودن و این شیوه‌ی سخنوری را کاملاً درک می‌کنم.