دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

ای محبوب من که تمامِ هستیِ منی، لحظه‌ای نزد من بنشین تا به یمنِ آن شادمانی و حضورت، بتوانم از همه دلبستگی‌های دنیوی و حتی خودِ زندگی دست بشویم و از قیدِ آن رها شوم.

به من گفته شد که دوباره از جانِ خود دست بشوی و فداکاری کن؛ پاسخ دادم که من تواناییِ آن را ندارم که از تو و عشقِ تو دل بکنم و دست بردارم، اما حاضرم که از جانِ خود در راهِ تو بگذرم.

اگر پس از مرگِ من، روزی از کنارِ مزارم عبور کنی، صدای قدم‌هایت را می‌شنوم و از شدتِ شوقِ دوباره دیدنِ تو، از گور برمی‌خیزم و فریاد می‌کشم.