دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این ابیات بیانگر شور و اشتیاق عارفانه‌ای است که در آن سالک، رهایی از قید و بندهای مادی و دنیوی را تنها در گروِ عنایت و لطف محبوب می‌داند. در واقع، شاعر با بیانی پرسشگرانه و متواضعانه، بر این باور است که دست‌یابی به مقام معنوی، مستلزم گذشتن از هستی مجازی و ورود به حریم حقیقت است.

فضای حاکم بر این سخن، آمیخته به حسرت و طلب است. شاعر، دنیا را مانعی بر سر راه وصول به دوست می‌بیند و رسیدن به مقصد حقیقی را مشروط به یافتنِ نشان و نشانی از درگاه یار می‌داند؛ درگاهی که رسیدن به آن، دروازه‌ی رهایی از جهانِ فانی است.