دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

خدایا، به من قلبی صبور و مقاوم عطا کن، چرا که من دلی چون سنگ که در برابر رنج‌ها سخت و بی‌تفاوت باشد، ندارم. تنها دارایی من در این جهان، خون دلی است که از اندوه می‌خورم و جلوه و نشاطی جز رنج و غم در وجودم دیده نمی‌شود.

درد و رنج خود را فقط با خودم در میان می‌گذارم، چرا که در این دنیا ساز یا موجودی که ناله‌اش از ناله من سوزناک‌تر و پرشورتر باشد، پیدا نمی‌شود که بتوانم به او تکیه کنم.

فاصله من با صبر و شکیبایی بسیار زیاد است و به صد فرسنگ می‌رسد، اما من حتی توان و نیروی گام برداشتن به اندازه یک فرسنگ را برای رسیدن به آن ندارم.

اطرافیان مرا نصیحت می‌کنند، اما پند آنان در من اثری نمی‌گذارد، چرا که به دلیل شدت غمی که دارم، عقل و درایت خود را از دست داده‌ام و دیگر آن خردِ پذیرنده نصیحت را ندارم.