دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

ای کسی که مانند بهار، طراوت‌بخشِ ایام جوانی من هستی، از زمانی که به تو دل بسته‌ام، آن‌قدر در حالِ جنون و بی‌قراری بوده‌ام که به هر کجا رفته‌ام، از شدتِ غم و شیدایی گریبان دریده‌ام و آرام و قرار نداشته‌ام؛ درست مانند غنچه‌ای که برای شکفتن باید گریبانِ خود را چاک بزند.

اگر بخواهی با تندی و خشونتِ خود، مرا از وصالت محروم کنی و بین ما جدایی بیفکنی، بدان که من هرگز توانایی آن را ندارم که بندِ دل و رشتهٔ محبتِ تو را از جانم بگسلم، اما در این راه، چنان از خود بی‌خود شده‌ام که پیوندم را با هویت و وجودِ خویش بریده‌ام.

در اوجِ بی‌هوشی و ازخودبی‌خود شدنم، محبوب بر من ظاهر شد و پرسید که حال و روزت چگونه است؟ من در پاسخ گفتم: آبی که در عالمِ رویا دیده می‌شود، چه فایده‌ای برای تشنهٔ حقیقی دارد؟ (اشاره به اینکه دیدارِ خیالی، تشنگیِ آتشینِ مرا فرو نمی‌نشاند).