دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

از همان لحظه‌ای که در دورانِ پرطراوتِ جوانی عاشق شدم، مانند غنچه‌ای که بندهایش گشوده می‌شود، چنان بی‌قرار گشتم که در هر مکانی که حضور یافتم، از شدتِ اندوه و شیدایی، لباس بر تن دریدم.

حتی اگر تو با قدرت و قاطعیتِ تمام، مرا از خود برانی و از خویش دور کنی، من هرگز نمی‌توانم از تو دست بشویم و پیوندم را با تو قطع کنم؛ اما این را بگویم که در این میان، توانسته‌ام از علایقِ دنیوی و وابستگی‌هایِ خود (منِ خویش) جدا شوم.

در همان حالی که از شدتِ مستی یا بیخودی، از هوش رفته بودم، معشوق چهره بر من گشود و احوالم را جویا شد. شگفتا که آن دیدارِ رؤیایی، مانندِ آبی بود که اگرچه عطشم را تسکین نداد، بلکه خود عاملِ تشنگیِ عمیق‌تر و اشتیاقِ بیشترِ من شد.