دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

من که به مددِ همتِ بلندم، گویی سقفِ آسمان را به عنوان پاپوش برای خود قرار داده‌ام؛ پس به این لباسِ کهنه‌ و ژنده‌ای که بر تن دارم به چشمِ تاجِ پادشاهیِ جمشید بنگر و آن را نشانه‌یِ بزرگیِ من بدان.

عقلِ مصلحت‌اندیش پیوسته مرا به سویِ پارسایی و دوری از گناه فرا می‌خواند، اما مگر می‌شود در حالی که مستِ شرابِ عشق هستم و اراده‌ای از خود ندارم، به زهد و پارسایی روی بیاورم؟