دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

شعر پیش رو، فریادی است از سرِ استیصال و دردمندیِ عاشق که در دامِ عشق گرفتار شده است. شاعر با زبانی که آمیخته به حسرت و دلسوزی برای دیگران است، دردمندیِ خود را بازگو می‌کند و آرزو دارد که هیچ موجودی طعمِ تلخِ رنج‌های عاشقانه را نچشد.

درونمایه اصلی این بیت، گریز از رنج‌های جانکاهِ دلدادگی است؛ عشقی که به جای آرامش، برای عاشق جز سختی و بلا ارمغانی نداشته است.