دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این ابیات بازتاب‌دهنده دیدگاه انتقادی شاعر نسبت به نظام آموزشی و عالمانِ ظاهربینِ عصر خویش است. شاعر با زبانی گله‌آمیز بیان می‌کند که چگونه اشتغالِ ذهنیِ بیش از حد به مباحثِ پیچیده و خشکِ فقهی، باعث دوری از حقیقتِ بندگی و معنویت شده است.

در دیدگاه شاعر، علمِ بی‌عمل و تعصباتِ بیجا، همچون قفسی است که جانِ آدمی را از درکِ قلبیِ ایمان باز می‌دارد. او بر این باور است که متولیانِ ظاهریِ دین، در حالی که دیگران را تکفیر می‌کنند، خود از درکِ شیرینیِ خلوص و تواضع در پیشگاه الهی محروم مانده‌اند.