دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

در این ابیات، شاعر با بهره‌گیری از اغراق‌های لطیفِ ادبی، به ستایش زیبایی خیره‌کننده و بی‌همتای معشوق می‌پردازد. او معشوق را خورشیدِ تابان و ماهِ درخشانِ واقعی می‌داند که حضورش در هر مکانی، تمام زیبایی‌های طبیعی، از جمله ماهِ آسمان و گل‌های بوستان را تحت‌الشعاع قرار داده و از رونق می‌اندازد.

فضای کلی شعر ستایشگرانه و سرشار از تحسین است که در آن، معشوق به عنوان منبع اصلیِ زیبایی و روشنایی معرفی می‌شود که هستی و طبیعت در برابرِ پرتوِ جمال او رنگ می‌بازند.