دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

درونمایه اصلی این ابیات، بیانِ شور و حال عاشقِ دل‌باخته‌ای است که در چنبره‌ی عشق، حتی تلخی‌های معشوق را نیز شیرین و جان‌بخش می‌پندارد. فضای حاکم بر این سروده‌ها، آکنده از تسلیم محض در برابر اراده‌ی معشوق و رنجی است که از سرِ حسادتِ عاشق نسبت به عناصری که به کویِ یار دسترسی دارند، پدید می‌آید.

شاعر در این عبارات، با تصویرسازی‌های ظریف، تضاد میان طلبِ عاشق و امتناعِ معشوق را به نمایش می‌گذارد و نشان می‌دهد که در قاموس عاشقی، همین کشاکش و حتا رد شدن از سوی معشوق، نوعی بهره‌مندی از توجه اوست که عاشق را به وجد می‌آورد.