دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این کلام از شدت بی‌قراری عاشق سخن می‌گوید؛ آنجا که عشق به مرحله‌ای از سوز و گداز رسیده که حتی مفهوم «صبر» در قاموسِ قلبِ عاشق جایی ندارد. پرسشِ معشوق از صبر، پرسشی است که با واقعیتِ درونیِ عاشق فاصله بسیار دارد.

شاعر در این بیت نشان می‌دهد که قلب او چنان در تسخیرِ عشق و بی‌تابی است که واژه و معنای «صبر» برایش غریب و دور از دسترس است؛ گویی قلب او از هرگونه آرامشی تهی شده و تنها اشتیاق در آن جای دارد.