دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این بیت به ستایش رنجِ عشق می‌پردازد و آن را گوهری گران‌بها می‌داند که نباید با طلبِ درمان، آسیب ببیند. شاعر معتقد است که در طریقتِ عشق، درد عینِ حضور و آگاهی است و جستجوی راهِ چاره برای آن، به معنایِ پشت کردن به حقیقتِ عشق و زوالِ آن شورِ درونی است.

در این فضای فکری، رنجِ حاصل از دوری یا ناتوانی در رسیدن به معشوق، نوعی کمال به شمار می‌آید. شاعر خواننده را تشویق می‌کند که به جای فرار از این پریشانی، با آغوش باز آن را بپذیرد و بداند که درمانِ این درد، خودِ بزرگترینِ فقدان است.