دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

آن سوارِ مست و خرامان، دوباره به قصد شکار دل‌ها عازم شده است؛ در پی این رویارویی، من چنان از خود بی‌خود شده‌ام که دستم به هیچ کاری نمی‌رود و تدبیر و مدیریت امور زندگی از توانم خارج شده است.

من در چنان سرگشتگی و بی‌هوشی از عشق به سر می‌برم که نمی‌دانم چه کسی نشانِ معشوقِ سروقامتِ مرا به من می‌دهد؛ آیا این نسیمِ خوش‌بویی است که سحرگاهان می‌وزد و مرا به یاد او می‌اندازد؟

هر لحظه که می‌گذرد، تصورِ قامتِ بلند و زیبای او چنان در دل من جای می‌گیرد که گویی تیری است که مستقیماً در وجود من فرو می‌رود و مرا مجروح می‌کند.

دلم دیوانه شد و راهِ زلفِ تو را در پیش گرفت؛ حال این دلِ مسکین و بیچاره، با پای خود به سوی زنجیرِ اسارتِ تو می‌رود و با میل خود این بند را پذیرفته است.

عشق، امری جدی و عمیق است و این‌گونه نیست که بتوان آن را سرسری گرفت؛ چرا که در وادی عشق، انسان یا جانش را در راه محبوب می‌دهد یا توان و قوّت (شیر) خود را از دست می‌دهد.

من چنان در دریای اشک‌های خود غرق شده‌ام که متوجه نیستم در این زمانه، عمرِ من با چه سرعتی همچون بادی گذرا سپری می‌شود و به پایان می‌رسد.

برای ما راه فراری از طاقِ ابرویِ معشوق نیست؛ حتی اگر زاهد بخواهد به گوشه محراب پناه ببرد و از آن دوری گزیند، تقدیرِ عشق همچنان پابرجاست.