دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این بیت، بیانی تکان‌دهنده و عمیق از مفهوم فداکاری در طریق عشق است. شاعر با بهره‌گیری از تصویری تاریخی و کهن، مخاطب را به درک مراتب والای ازخودگذشتگی فرامی‌خواند و نشان می‌دهد که راهِ دوست، راهی سهل و ساده نیست، بلکه نیازمند جان‌سپردن و سوختن است.

درونمایه اصلی، قیاس میان جان‌بازی‌های عاشقانِ حقیقی با رسمِ سوختنِ زنان در آیین‌های کهن هندوستان است. شاعر با ستایش این میزان از ارادت، تأکید می‌کند که رسیدن به مقصودِ عشق، بهایی سنگین می‌طلبد که تنها از عهده‌یِ عاشقانِ جان‌برکف برمی‌آید.