دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

آرام‌بخش جانم در حال رفتن است، در چنین شرایطی چگونه می‌توانم شکیبایی پیشه کنم؟ تنها کسی می‌تواند درد مرا درک کند که خود همچون من، در آتشِ عشق سوخته و دردِ هجران را با تمام وجود حس کرده باشد.

آرزو می‌کنم هیچ‌کس چنین رنجی را تجربه نکند و هیچ‌کس گرفتار چنین سرنوشتِ دشمن‌خویی (که گویی با من دشمنی دارد) نشود. تنها من و کسی که دردِ مرا چشیده باشد، می‌دانیم که اندوهِ دوری و فاصله چه اندازه سنگین و طاقت‌فرساست.

زلفِ یار که چون ماری پنهان، جانم را نیش می‌زند و آزار می‌دهد، چنان نیشِ کاری و عمیقی دارد که هیچ طلسم و افسونی توانِ درمان و آرام کردنش را ندارد.

کسی که زلفِ مشک‌بوی لیلی را مو به مو دیده و بررسی کرده باشد، به‌خوبی درک می‌کند که چرا مجنون، ناچار به تحملِ زنجیرِ اسارت و دیوانگی گشت.