دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

آن قلبی که با شکیبایی خو گرفته بود، از دست رفته است. البته چه می‌گویم؟ اصلاً نمی‌دانم آن دلِ صبور کجا بود که حالا نیست؛ گویی خود نیز در وجود چنین صبری شک کرده‌ام.

تمامِ شب چشمانم اجازه نیافتند که بخوابند و آرام بگیرند، زیرا عطرِ تنِ معشوقم همراه با نسیمِ سحری (صبا) به مشامم رسید و مرا بی‌قرار کرد.

ای بلبل، از بدعهدی و بی‌وفاییِ گُل شکایت نکن و ننال؛ چرا که از روزگارانِ کهن و از بدوِ خلقت، رسمِ زیبارویان این بوده است که همواره بی‌وفا باشند.