دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

معشوق سوزِ درونی و غمِ عمیق مرا دید اما کوچک‌ترین اشکی نریخت و هیچ واکنشی نشان نداد؛ گویی این یارِ خانه دل سوخته‌اش، نزد او هیچ ارزشی نداشت که این‌گونه بی‌تفاوت از کنارِ رنجِ من گذشت.

اگر دیشب به دیدارم آمدی و عذرخواهی نکردی، مرا به بزرگواری ببخش؛ زیرا آن‌چنان غرق در اندوه و بی‌خودی بودم که حتی از حالِ خویش نیز آگاه نبودم.

معشوق، مانند یک فردِ کاملاً بیگانه، حضور و محبتِ خود را از سرم کوتاه کرد و رفت؛ من هرگز گمان نمی‌کردم که از کسی که با او پیوندِ آشنایی و مهر داشتم، چنین رفتاری سر بزند.

فصلِ گل آمد و بلبلان در باغ گرد هم جمع شدند؛ اما آن پرنده (معشوقِ) رفته، دیگر هیچ میل و اشتیاقی به بازگشت به آشیانه (دلی که خانه او بود) نداشت.

خدایا! دیشب آن کسی که از من غایب بود، مهمانِ خانه چه کسی بود؟ و آن شعله‌افروزی و بی‌قراریِ این چراغِ دلِ من، ناشی از حضورِ چه پروانه‌ای (رقیبی) بود؟