دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

چرا دل خود را به کسی می‌بندی که گاهی ابراز عشق می‌کند و گاهی با بی‌رحمی رفتار می‌کند؟ پیوند با چنین کسی که هم مهر دارد و هم جفا، عاقبت جز رنج نیست.

مردم مدام به من می‌گویند که تو گاهی به یاد من هستی؛ اما من به خوبی می‌دانم که این سخنان تنها برای تسلی دادن به دل من و آرام کردن دردم گفته می‌شود.

با نگاه گیرا و افسونگر خود، جهانی را از پا درآور، همچنان که جنگجویان ترک با تیراندازی دقیق، اگرچه بسیاری را از بین می‌برند، گاهی نیز به برخی از صیدها رحم کرده و آن‌ها را رها می‌کنند.

اگرچه عاشقان به دلیل بی‌مهری‌های تو، در ظاهر از تو گلایه می‌کنند و بد می‌گویند، اما در باطن برای دور ماندن تو از چشم بد و بلا، دعا می‌کنند.

جدایی را مپسند و به آن راضی نباش، چرا که می‌دانی کارگزاران فلک و گردونه روزگار، همواره دوستان را به هم می‌رسانند و هم جدا می‌کنند و هیچ‌چیز پایداری ندارد.

هرچند ثروتمندان و صاحبان کرم، گاهی نیازمندان را از درگاه خود می‌رانند، اما همین افراد نیز گاهی از سر لطف، نیاز درویشان و فقرا را برآورده می‌کنند.

حداقل به خاطر دیگران هم که شده، نگاهی به سوی من (خسرو) بینداز؛ چرا که رسم بزرگان و صاحب‌دولت‌ها این است که گاهی با گوشه چشمی به گدایان، آنان را مورد لطف قرار دهند.