دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این دو بیت تصویرگر تنهایی عمیق و انزوای روحی شاعر است که در میان جمع، خود را غریبه می‌یابد. او از پرسش‌های مکرر دیگران درباره حال و روزش به ستوه آمده و از این شکوه دارد که حتی اگر حقیقت را آشکار کند، گوشی شنوا یا دلی آگاه که توان درک رنج‌های او را داشته باشد، وجود ندارد.

فضای حاکم بر این سخن، فضایی آکنده از ناامیدی و بی‌پناهی است که گویی میان گفتن و شنیدن، دیواری نامرئی از عدم تفاهم کشیده شده است. شاعر با لحنی ملایم اما پردرد، از فاصله میان تجربه شخصی‌اش و درک دیگران سخن می‌گوید.