دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

من هرگز نشنیده‌ام که بر روی آب چیزی نگاشته شود؛ همان‌گونه که نمی‌توان نشانه‌ای از کمالِ زیبایی را بر صفحه خورشید ثبت کرد (هر دو امری نشدنی و ناپایدار است).

ما رنجِ دوری و فراق را با جان و دل خریدیم تا به لحظه وصال رسیدیم؛ چرا که رسمِ روزگار این است که نامه بخشش و لطف، تنها پس از تحملِ سختی و عذاب صادر می‌شود.

از این دلِ آشفته و عاشقِ من می‌خواهند که شکیبا باشد؛ در حالی که توقعِ صبر از چنین دلی، همانندِ نوشتنِ حواله مالی بر روی خواب است که هیچ اعتبار و ثباتی ندارد.

کاش داستانِ اشک‌های خونینِ این چشمانِ من -که خسرو هستم- بر آن چشمانِ خمار و نیمه‌خوابِ یار نقش می‌بست و او از حالِ زارِ من آگاه می‌شد.