دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

جوان و پیر، هر کس که گرفتارِ جمع‌آوری مال و دل‌بستن به فرزند است، خردمند نیست؛ بلکه به مانند کودکانِ بی‌تجربه‌ای است که حقیقتِ ناپایداریِ جهان را درک نمی‌کنند.

در این جهان که ناپایدار است و نمی‌توان جان را در آن ماندگار کرد (و مرگ همگان را فرامی‌خواند)، چقدر ساده‌لوح‌اند کسانی که دلِ خود را به آن می‌بندند و به امیدِ بقا در آن می‌مانند.

گردون و تقدیر، باغبانِ عجیبی است که در باغِ این جهان، نهال‌های زندگی (انسان‌ها) را می‌کارد، اما هر بار که نهالی را نشاند، پیش از آنکه به ثمر بنشیند، آن را از ریشه برمی‌کند.

زیبایی و ارزشِ معاشرت با دوستان را دریاب و قدر بدان، زیرا آنان هم مانند مسافران در حال رفتن‌اند و دیگر به این دنیا بازنمی‌گردند تا دوباره با تو دیدار کنند.

برای مسافرانِ این جهان، چه بسیار توشه‌ای که باید اندوخت؛ چرا که انسان‌ها در این دنیا همچون میهمانی عزیز و کوتاه-مدت هستند و عمرشان به چند روز محدود است.

برای تو فرزندی بهتر از «عملِ خیر» وجود ندارد؛ زیرا فرزندانِ خونی و نسبی، گاهی به جای حمایت، دشمنِ تو می‌شوند و به جای وفاداری، حق‌ناشناس بار می‌آیند.

ای خسرو، اگر به دنبالِ حقیقت و دین‌داری هستی، به دنبالِ امورِ پست و دنیوی نرو؛ چرا که انسان‌های آزاده و بزرگ‌منش، همچون مرغِ «هما»، هیچ‌گاه به سمتِ غذایِ ناپاک و مردار (امورِ دنیوی) نمی‌روند.