دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

گوشِ من در تمامِ کوی و برزن به امید شنیدنِ نامِ تو منتظر مانده است و چشمانِ من نیز از فرطِ اشتیاق برای دیدنِ چهره‌یِ تو، به هر سویی خیره گشته است.

دلِ من نه در گلزار و نه در باغ، هیچ‌گونه شادی و آرامشی نمی‌یابد؛ چرا که یاد و تصویرِ چهره‌یِ تو چنان در عمقِ جانم نفوذ کرده و جای گرفته است که دیگر جایی برای لذت بردن از زیبایی‌هایِ طبیعت در آن باقی نمانده است.

آن‌گاه که تو صبحگاهان با ناز و کرشمه در چمن‌زار قدم می‌زدی، درختِ سرو از دیدنِ قامتِ موزون و زیبایِ تو چنان شگفت‌زده و مبهوت شد که در همان‌جا کنارِ جویِ آب، بی‌حرکت و میخکوب باقی ماند.

از من نپرس که بر سرِ دلم چه آمده است، چرا که سال‌هاست دلم از وجودِ من رخت بربسته و در همان کوچه‌ای که تو هستی، ساکن شده و جا مانده است.