دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این ابیات با بیانی اندرزگونه، مخاطب را از غرور و تکیه بر زیبایی و نعمات زودگذر برحذر می‌دارد. شاعر با نگاهی واقع‌بینانه به گذر زمان، یادآور می‌شود که دوران اوج و شکوفایی آدمی، جاودان نیست و نباید سرمایه وجودی خود را صرف تکبر کرد.

نکته مرکزی این است که آنچه از انسان در حافظه زمان باقی می‌ماند، اخلاق و منش نیکوست، نه کبر و غرور. تداوم ناز و تکبر پس از زوال زیبایی، رفتاری ناپسند و نکوهیده است که وجهه فرد را نزد دیگران مخدوش می‌کند.