دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این بیت بیانگر حالِ عاشقِ شوریده‌ای است که در راهِ عشق، تمامیِ دلبستگی‌ها و هستیِ خویش را از دست داده است. شاعر به زیبایی به این نکته اشاره می‌کند که رنجِ جان، ناشی از تهی شدنِ وجود از خود و پر شدن از یادِ محبوب است و این درد، امری است طبیعی که نباید مورد نکوهش قرار گیرد.

در واقع این کلام، دفاعی است از ناله‌های عاشق در برابرِ ملامت‌گران؛ چرا که وقتی کسی تمامِ سرمایه‌ی زندگی‌اش را از دست بدهد، طبیعی است که فریاد سر دهد. در این نگاه، دردِ هجران و از دست دادنِ خویشتن، بهایِ سنگینِ رسیدن به مقامِ عشق است که هر عاشقِ دلسوخته‌ای آن را تجربه می‌کند.