دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

کسی که بخواهد دلِ گرفتار در پیچ و خم گیسوی معشوق را رها کند، همچون کبوتری است که بخواهد طعمه‌ای را از چنگال بازِ شکاری برباید؛ این کار در نظر شاعر، عملی ناممکن و بسیار دشوار است که تنها به قیمتِ جان ممکن است.

اگر نسیم صبحگاهی، گیسوی معشوق را به حرکت درآورد و عطر آن را در فضا بپراکند، آنچنان تأثیری بر دل‌ها دارد که هزاران جانِ اسیر و عاشق را از بندهای تعلقات دنیوی و غم و اندوه رها می‌سازد.

هرگاه از دور قامت محبوب را می‌بینم، از سر فروتنی و ارادت صورت بر خاک می‌سایم، اما او به محض اینکه متوجه حضور من می‌شود، با بی‌اعتنایی و بی‌میلی روی از من برمی‌گرداند.

چه رخدادِ تلخی پیش آمد که آن محبوبِ همچون سروِ آزاد و بلندقامت، از میان ما برخاست و رفت؟ به باغبان بگویید دیگر رنجِ بیهوده نکشد و نهالِ سروی نکارد، چرا که آن سروِ بی‌همتا رفته است و جایگزینی ندارد.

اشک‌هایی که از چشمان من (خسرو) جاری می‌شود، چنان سنگین و پر از سوزِ درون است که اگر این سیلابِ اشک به کوهی برسد، آن کوه عظیم را از جای خود می‌کند و می‌غلتاند.