دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

ای محبوب، پیچ و تاب موهای تو همانند دامی است که دل‌های دانا و خردمند را به اسارت می‌کشد؛ برای دلی که در این دام گرفتار شده است، بسیار دشوار است که بتواند خود را از بند آن رها سازد.

ما پیش از آنکه گرفتار عشق تو شویم، انسان‌های خردمندی بودیم؛ اما همین که عشق تو به جانمان افتاد، ما را دیوانه کرد و دیگر آن خردمندی پیشین برای ما باقی نماند.

ای باد، بر آن زلف حرکت و لرزه‌ای بینداز و بر احوال آشفته و پریشان ما که به خاطر آن زلف دچار این وضعیت شده‌ایم، رحم کن.

کسانی که تنها در پی هوس‌های نفسانی هستند، طعم و لذت عشق واقعی را نمی‌فهمند؛ همان‌طور که شکر و قند نمی‌تواند عطش کسی را که تشنه شراب است برطرف کند.

ای بزرگوار، مرا به خاطر این عشق سرزنش مکن؛ چرا که در وادی حقیقت و عالم معنا، خردمندیِ رایج در میان مردم، نادانی است و آن کسی که در راه عشق دیوانه شده، در واقع خردمندِ حقیقی است.

تا زمانی که زنده‌ام، از عشق به چهره‌ی او دست برنمی‌دارم، حتی اگر حاکم و امیر مرا به بند بکشد و زندانی کند، یا پیر و مرشدی بخواهد مرا نصیحت کند و از این راه باز دارد.