دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این ابیات بازتاب‌دهنده‌ی حالِ دردمندِ عاشقی است که در دریای اندوه و فراق غرق شده و به نوعی استیصال رسیده است. شاعر در این قطعه، ضمن توصیفِ غلبه‌ی احساسات و غمِ دوری، به تضاد میان ارزش‌های فردی خود و قضاوت‌های جامعه اشاره می‌کند؛ جایی که او باده‌نوشی و رندی را از سرِ صدق و کمال می‌داند، درحالی‌که دیگران آن را عیب تلقی می‌کنند.

فضای کلی شعر، آمیزه‌ای از شکوه‌آمیز بودنِ سرنوشت و ناامیدی از رهایی از رنجِ عشق است که با استفاده از مضامین اساطیری و عرفانی به تصویر کشیده شده است.