دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این بیت با بیانی شاعرانه و پرسش‌گونه، باد سحرگاهی را مخاطب قرار می‌دهد که گویی در پهنه‌ی بی‌کران جهان در حال سفر است. شاعر در این تصویر، به دنبال یافتن مأمنی است که از گزند رنج‌ها و اندوه‌های بشری در امان باشد و گمان می‌برد که این باد، چنین پناهگاه امنی را یافته است.

مضمون اصلی، حسرتِ دست‌یافتن به آرامشی مطلق و گریز از اضطراب‌های دنیوی است. شاعر باد را که نمادی از بی‌تعلق بودن و گردش آزادانه در آفاق است، نشانی از رهایی از غم می‌پندارد و آرزوی هم‌نشینی یا رسیدن به آن خلوتِ خالی از اندوه را دارد.