دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

در شهر آشوبی به پا شده است و من به خوبی آگاهم که مسبب این غوغا کیست. محبوب من، همانند تُرکی صیدافکن (شکارچیِ دلبری) است که دل‌ها را به بند می‌کشد؛ اگرچه من نام او را نزد کسی فاش نمی‌کنم و پنهان می‌دارم.

هر روز در این شهر مردمان بسیاری دل‌زده، بی‌تاب و پریشان‌خاطر می‌شوند، اما هیچ‌کس جز من نمی‌داند که عامل اصلی این همه بی‌قراری و دل‌شکستگی کیست.

رنج و اندوه من از حد و مرز طبیعی فراتر رفته است؛ به طوری که دیگر نمی‌دانم چه کسی باید سامان‌بخشِ آشفتگی‌های من باشد و یا چه کسی می‌تواند داروی درمان دردهایم را فراهم کند.

حال که گیسوان تو، قرار و آرامش مرا (خسرو) به غارت برده و آن را از من ستانده است، اگر از این پس توان صبر و شکیبایی نداشته باشم، ملامت آن متوجه کیست و چه کسی مسئول آن خواهد بود؟