دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این بیت به تصویرسازی تناقض‌آمیزی از یک تجربه عاشقانه می‌پردازد که در آن، شنیدن کلمه «مرگ» از زبان معشوق، نه تنها مایه نابودی نیست، بلکه سرچشمه‌ حیات دوباره و جاودانگیِ عاشق است.

شاعر با بهره‌گیری از نمادهای عرفانی و عاشقانه، به این نکته اشاره دارد که در نگاه عاشق، هر پدیده‌ای که با یاد و نام معشوق گره خورده باشد، حتی اگر واژه‌ای تلخ همچون مرگ باشد، دارای برکتی حیات‌بخش است.