دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

ای نسیم سحری، آن‌گاه که به نرمیِ گلبرگِ گوش‌های یارم می‌وزی، گیسوانِ پرتاب و پیچ‌درپیچِ او را به بازی مگیر و تکان مده؛ چرا که با دیدنِ پریشانیِ آن‌ها، من تاب و توانم را از دست می‌دهم و دیوانه خواهم شد.

هنگامی که خال و چهره‌ی آن زیبارویِ پری‌منش را دیدم، در دلم با خود گفتم که سرانجام اسیرِ او خواهم شد؛ چرا که این خالِ سیاه در حکمِ دانه‌ای است که مرا به دامِ عشقش می‌کشاند.