دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

چه لحظه دل‌انگیز و خوشایندی است آن زمانی که عاشق بی‌قرار، سرانجام به دیدار معشوق خود نائل می‌شود و کسی که سراسر وجودش آرزوی دیدن محبوب را داشت، به مقصود خود می‌رسد.

عاشق چنان غرق در تماشای چهره زیبا و گلگون معشوق می‌شود که از همه‌چیز غافل می‌ماند و حتی اگر در اثرِ پلک زدن، نوک مژه‌اش مانند خاری به چشمش فرو رود، به دلیلِ غلبه‌ی توجه به زیبایی معشوق، هیچ دردی احساس نمی‌کند.

لذتِ واقعیِ رسیدن به یار را تنها کسی درک می‌کند که پیش از آن در آتشِ فراق سوخته باشد؛ چرا که تنها پس از تجربه‌ی دردناکِ دوریِ طولانی است که ارزشِ وصال آشکار می‌شود.

ارزشِ حقیقیِ زیبایی و گلِ بهاری را کسی جز مرغِ اسیر و گرفتار نمی‌داند؛ چرا که او زمستانِ سرد و خزانِ دلگیر را دیده است و حالا که به فصلِ بهار و رهایی رسیده، بهای واقعیِ این خوشبختی را با تمام وجود درک می‌کند.