دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این بیت تصویرگر عشقی عمیق و شوریدگی است که در آن، رنجِ ناشی از جفای یار، نه مایه‌ی ملال، که دستمایه‌ی حظ و لذتِ روح عاشق است. شاعر با مخاطب قرار دادن مرگ، گویی از آن می‌خواهد که لحظه‌ای درنگ کند تا او بتواند در این ساحتِ رنج، که یادآورِ حضورِ معشوق است، غوطه‌ور شود و از زخمی که بر جان دارد، حلاوتِ وصالِ معنوی را بجوید.