دیوان اشعار - غزلیات (گزیدهٔ ناقص)

این اثر بازتابی از تضاد درونی انسانِ دل‌شکسته با دنیای پیرامون است؛ دنیایی که بهار را نوید می‌دهد، اما برای عاشق، چیزی جز یادآوریِ فقدان و دوری از یار نیست. شاعر در اینجا به خوبی نشان می‌دهد که چگونه زیبایی‌های طبیعت، در نبودِ معشوق، نه تنها مایه آرامش نیست، بلکه به ابزاری برای یادآوری رنج‌های کهن و عمیق‌تر شدن زخم‌های دل بدل می‌شود.

مضمون اصلی شعر، بی‌معنا بودنِ نشاط و زیباییِ جهان در غیابِ معشوق است. شاعر با بهره‌گیری از تصویرسازی‌های حسی مانند بوی گل و ریحان، نشان می‌دهد که ذهنِ دردمند، چگونه از هر پدیده‌ای، حتی نسیمِ بهاری، دردی تازه استخراج می‌کند و گل‌ها را نه مایه شادی، که همچون پیکان‌هایی بر قلبِ مجروحِ خود می‌بیند.